Beste lezer!
Half oktober vertrok ik naar Kathmandu voor een reis van een maand. Dat die reis zo divers zou worden en mooi durfde ik nog niet al te hard hopen toen ik vertrok. Wat vond ik het spannend, de trektocht voor de boeg, totaal andere cultuur en ook nog een week alleen in het land...
Met een groep van 10 gingen we een 12 daagse trekking maken door het Annapurna gebergte. We hadden een goede gids en dragers mee en zo waren we met een hele karavaan.
Voor mijn vertrek heb ik behoorlijk getraind met lopen...met rugzak, zonder rugzak, lang, kort, hoog en laag in zon en regen, samen en alleen.
Deze voorbereiding maakte dat ik het aandurfde en het wierp zijn vruchten af hoor!
We liepen van het groene Beshisahar naar het ruigere Jomosom. 1 dagje rust tussendoor.... wat was het zwaar...wat was het prachtig en heerlijk om vrij te zijn in dit meesterlijke landschap en contact te leggen met de bergbewoners waar mogelijk.
Elke dag vroeg op bed, vroeg eruit. De dag van de Thorong La pas was het allerzwaarst. Om 3uur opstaan, om half 5 waren we uiteindelijk op pad met een temperatuur van -12 met keiharde wind (voelde als -27!) we baanden ons een weg omhoog, het begin in het donker met koplamp op, die weg duurde een kleine 4 uren. Natuurlijk was het prachtig op de top, maar het mooiste vond ik nog wel hoe het landschap veranderde vanaf daar naar Muktinath en Kagbeni, Jomosom. Geweldig!!!
De 4 zware uren steil dalen waren het dieptepunt van de reis maar met fysieke en mentale steun van de groep is het uiteindelijk best redelijk doorstaan...
In Kagbeni hadden we een feestje omdat de porters ons de dag erna gingen verlaten. We hebben gedanst, gezongen, en wat heb ik gelachen! Nepalese dans van hen gezien. Die dag had ik in Kagbeni met behulp van 5(!)inwoners een hoepel inelkaar geflanst, hij was behoorlijk scheef maar deed prima dienst. Niks geen mooie kleurtjes erop, gewoon superbasic een prachtig scheve Kagbeni hoepel. Jeeej!
Op het feestje heb ik nog opgetreden voor iedereen in het guesthouse en de weken erna had ik mijn allerbeste compagnon mee onderweg. Heerlijke ochtend sessies heb ik ermee gehad, in de zon op het dak van een hotel, uitzicht op Fewa lake in Pokhara...wat een leven!
Het heeft ook voor mooie contacten gezorgd met hotelmedewerksters! (die me zuster(didi) noemden en armbanden kwamen geven, tika en oorbellen..!)
Die dragers, ik noemde ze even tussen neus en lippen door, maar wat een respect heb ik voor die sterke mannen/jongens. Onze zware rugzakken dragen, helpen met koken in het guesthouse en ze bedienden ons graag, soms zelfs nog met een beenmassage erbij! We hebben veel plezier met ze gehad en als ze raksi(lokale rijstwijn) dronken dan werd het helemaal feest.
Alle nepalezen in de bergen... wat zijn ze sterk!!! Wat gaan ze vlug op hun slippers of eenvoudige schoenen!
De wegen waren ongelofelijk moeilijk voor ons nederlanders in de groep die zo gewend zijn aan vlakke en platte wegen. Natuuuurlijk was het steil, maar ook het steeds moeten zoeken naar hoe je voeten te zetten maakten het tot een uitdaging van jewelste.
2,5 week ben ik met de groep geweest, daarna nog 1,5 week alleen. In Pokhara ben ik een week gebleven en heb ik een paar prachtige avonden/middagen gehad met lokale vrouwen. Ben Dal Bhat bij daar gaan eten, gaan roeien op het meer, wandelen in de bergen met ze. Ze hebben me een realistische kijk gegeven op het leven voor hen in die stad.
Naar Chitwan national park ging ik met een klein internationaal groepje mensen. Het was het toppunt van toerisme wat we daar deden maar al met al wel boeiend(ook de groepsleden). Mooie vogels(veel!), apen, neushoorns..... en een totaal ander stuk van Nepal natuurlijk.
Met het spel 'Jungle Speed' was het goed doorkomen in de avond
Het laatste weekend was de kers

op de taart!
Ik ging naar Tapoban meditation en forest centre net buiten Kathmandu. Daar ontmoette ik twee super meiden uit Ierland. We hebben dat weekend de meditaties gedeeld en zoveel gelachen en gepraat. De meditaties daar zijn 'Osho meditaties' actieve meditaties...ik vind ze geweldig...Kundalini, Dynamic.... Heel veel dans en beweging en daarna stil observeren wat er zoals in je gebeurt.
Mmmm, dat al met goed Nepalees eten en in een zo prachtig centrum met zulke fijne mensen....
Ik zou er zo een langere tijd willen blijven!
Totaal vrij van het leven in Nederland maakt ook dat ik dieper kan gaan, makkelijker kom bij lagen in mezelf waar hier in Nederland allerlei dingen eerst uit de weg geruimd moeten worden.
De hoepel heb ik daar achtergelaten...het waren vnml de mannen die er die zaterdagavond haast om vochten!
Voor vertrek terug had ik nog 2 dagen in Kathmandu waarin heerlijk heb genoten van het goede eten (in Pokhara was dat ook zo super, zoveel keuze!)en ik in mijn eentje nog buiten de toeristische wijk Thamel ben gaan neuzen en mijn ogen niet wisten wat ze zagen en mijn hersenen het amper bij konden houden. Totaal verrukt van het zo andere leven besloot ik mijn reis met een Ayurvedische massage+sauna en zo kon ik soepel en fris het vliegtuig in (om er later totaal kapot van geen slaap te hebben kunnen vatten weer uit te komen uiteraard....). Thuisgekomen probeerde ik een jetlag te vermijden en dat zorgde dat ik 42 uur wakker was...de jetlag (wel heftig) heeft toch niet lang geduurd!
Wat een lang stuk is het geworden zeg...oeps, maar ik wilde het graag delen met de nieuwsgierigen.
Liefs, Karin